Jort Kelder, publicist, ondernemer, tv-presentator, programmamaker

Waar Jort Kelder komt ontstaat reuring. Dinsdagavond bij het Politiek Café was dat niet anders. Toen de journalist, publicist, ondernemer en tv-maker rond half acht De Lantaern binnenstapte moest de bijeenkomst als het ware nog geprepareerd worden. De heren gespreksleiders, anders al weken bezig met hun voorbereidingen, hadden nog geen idee waar het heen zou gaan deze avond. Uiteindelijk ging René de zaal in met de microfoon en mocht Jan een avondje tussen het publiek gaan zitten dat, ondanks de herfstvakantie en de interland van het Nederlands elftal, toch in groten getale naar De Lantaern was gekomen. Voor zo’n honderdtwintig toehoorders installeerde Kelder zich ontspannen met een barkruk en glaasje water op het podium, een scherm met stellingen achter zijn rug. Ruiterlijk gaf hij toe dat hij zich op deze avond had voorbereid door ’s middags tussen één en kwart over één in een café aan de Amsterdamse Keizersgracht wat ideetjes op papier te zetten. “Maar” zei hij welwillend “kom gerust met stellingen uit de zaal. We kunnen het over van alles hebben vanavond.”

Er hoefde geen ijs gebroken te worden tussen Kelder en zijn publiek. Hij had de lachers al op de hand toen hij, refererend aan zijn eerdere bezoek aan het oude Green Village, constateerde dat hij vandaag in een katholiek hol was, terwijl hij indertijd in een kroeg optrad. Hij wilde meteen ook even kwijt dat ruim 80% van Nieuwegein afgebroken kan worden omdat het spuuglelijk is.
Na deze verrassende warming-up stoomde Kelder meteen door naar zijn volgende gedachtewisselingen met het publiek. Beginnend met een stukje zeventiende-eeuwse geschiedenis sloeg hij een bruggetje naar het heden met de vraag of het vroeger echt zoveel beter was in dit land. Aan de hand van de reacties uit de zaal ontspon zich al direct een levendige discussie over onderwijs, opvoeding en social media.
In het verlengde hiervan poneerde Kelder de stelling dat een coalitie tussen VVD en PvdA democratisch gezien onwenselijk is. Hij nodigde zijn toehoorders uit via het ophouden van een groene of rode kaart aan te geven of ze het daar eens of oneens mee waren. Rood had de meerderheid, zij het een kleine. “Kiezersbedrog” reageerde Kelder stellig, “het geeft frictie en uiteindelijk komt iedereen er ontevreden uit.” Hij onderstreepte zijn woorden met een betoog over bezuinigingen en lastenverzwaring, huizenmarkt en staatsschuld. “We zijn in essentie net zoals Griekenland, maar we weten het nog niet.” Hij vroeg ouderen uit het publiek of zij zichzelf verantwoordelijk houden voor de huidige tekorten, of dat ze zich juist bedonderd voelen. Zelf meent hij dat we het in Nederland nog niet zo slecht doen als  negentiende economie van de wereld en als vijftiende meest welvarende land.

Om de gemoederen nog wat extra in beweging te krijgen liet Kelder fijntjes een bommetje los met zijn stelling dat vrouwen voorgetrokken worden, omdat ze volop van de welvaartsstaat profiteren, maar parttime werken en te laks zijn om de baas te spelen. In respons op deze uiterst controversiële uitspraak spoelde een golf van reacties door de zaal en wilden velen daar wel even hun hart over luchten. Sussend repliceerde Kelder dat hij echt denkt dat vrouwen in de meeste beroepen beter zijn, waarna hij soepeltjes overstapte naar een volslagen ander thema.
Door de stelling ‘Zodra Iran een kernbom heeft mag Israël aanvallen’ moest het publiek nogal omschakelen en duurde het even voor deze gedachte post vatte. “Geen heikel punt hier in Nieuwegein merk ik?” constateerde Kelder en ging over naar een onderwerp dat hem in ieder geval meer aansprak ‘Belastingtarieven boven de 50% zijn immoreel’.
Gedecideerd schetste hij een somber beeld van ons land. Als de belastingen te hoog worden opgeschroefd lopen de rijken weg  met hun kapitaal, bedrijven gaan ter ziele en de economie wordt sterk afgeremd. Dat je in Nederland al tot de financiële elite behoort als je anderhalve ton verdient en dan 75% belasting moet gaan betalen. Kelder:”Als je de rijken wegjaagt met deze tarieven doen zij ook niets meer voor de maatschappij”. Zelf voelt hij meer voor het Amerikaanse systeem, waar “de rijken” een deel van hun inkomen aan culturele doelen dienen af te staan. De reacties op zijn verhaal waren divers en Kelder kon zich af en toe best vinden in de meningen.

Al doordiscussiërend was het inmiddels ruim na negenen geworden en hoogste tijd om dit gedeelte van de avond af te sluiten. Kelder echter had daar totaal geen boodschap aan en liet zijn laatste stellingen, evenwel in rap tempo, toch nog op de zaal los. Controversiële issues als: ‘Moskowicz moet de bak in’ en ‘Alle pedofielen moeten worden gecastreerd’ schoten op het scherm voorbij en zorgden wederom voor flink wat reuring. Eén laatste vraag mocht nog worden gesteld.  Een jonge toehoorster vroeg Kelder bij welke partij ze moest zijn als ze minister president zou willen worden. “SGP”, adviseerde hij haar prompt, “gewoon omdat dat leuk is.”

De naborrel was geanimeerd en veel mensen bleven lang hangen. Ook Jort Kelder babbelde  op zijn gemak nog met die en gene na. Tegen half elf stapte hij in zijn Masarati en reed, met een gulle armzwaai vanuit het raam, langs de lelijke Nieuwegeinse bouwsels richting de A2.

Tekst Olga Hansen
Foto’s Rob Rooijackers